Informacje
Monolog przerwany
Podczas przerwy monolog nadal trwa, przedstawienie w pewnym sensie wcale nie zostało przerwane. Monolog się nie skończył. Przy pomocy obrazu elektronicznego reżyser dokonuje niezwykłego zabiegu, gdyż zestawia autentycznego człowieka na scenie, który otwiera się przed publicznością, z tą samą osobą ukazaną na ekranie. „Aktor stoi przed nami bezbronny, wydany na spojrzenia, zawstydzony, więcej: bezwstydny w tak dalece posuniętym ekshibicjonizmie. Pytanie, czy to rzeczywiście ekshibicjonizm, czy nie, na przykład, eliminacja, skrajna minimalizacja barier między rolą i aktorem jako prywatnym człowiekiem albo po prostu człowiekiem w czystej postaci”.
Kontrast
Aktor zawieszony jest pomiędzy ja i nie-ja. Zapis elektroniczny pozwala jeszcze bardziej wgłębić się w daną postać, pozbawić ją wszelkiej intymności. Dzięki wcześniej wspomnianej już odwadze, którą udało się obudzić Lupie w swoich aktorach, efekt jest niezwykły. Są sytuacje, gdy na ekranie pojawiają się zbliżone fragmenty ciała aktora, który akurat odgrywa swoją scenę. Tak dzieje się w przypadku świetnego monologu Erica Emersona (w tej roli Piotr Polak). Eric otwiera się przed widzem, łamiąc wszelkie granice, własne ciało celebrując jako sztukę. Aktor siada na fotelu, wydaje mu się, że jest zupełnie sam i zaczyna monolog o własnym pocie.